|
|
 |
Zuiko 135mm f3.5
W czasach, kiedy królowały obiektywy stałoogniskowe, a w komplecie z aparatem była pięćdziesiątka, a nie spacer-zoom, 135mm była bodaj najczęściej wybieraną ogniskową, gdy przychodziła pora na kupno "tego drugiego obiektywu". Tak naprawdę 135mm nie jest ogniskową szczególnie praktyczną. Jest już za długa, jak na zdjęcia portretowe we wnętrzach, a jeszcze zbyt krótka, jak na zastosowania, gdzie jest potrzebny porządnie powiększający teleobiektyw. Jednak jest to ogniskowa stanowiąca bardzo dobry kompromis, gdy potrzebny jest JEDEN obiektyw, mający służyć do jednego i drugiego. Inni producenci produkowali i sprzedawali głównie wersje o świetle 2.8. Tymczasem użytkownicy Olympusów wybierali najczęściej wersję 3.5, sprawiając, że jest to najpopularniejszy teleobiektyw Zuiko. Jego oczywistą wadą jest to że jest to obiektyw ciemny. 3.5 to przecież tylko o 1/3 przysłony jaśniej, niż 4. Jest to więc jasność, jaką mogła mieć 200-ka, a nie 135-tka.
Dlaczego Olympus produkował tak ciemną 135-tkę? Zapewne dlatego, że dzięki temu mogła ona korzystać z filtrów o średnicy 49mm. Ze światłem 2.8 jest to po prostu niemożliwe. Obiektyw ten był w ofercie od początku M-systemu i pozostawał w niej do początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy Olympus... wycofał OBIE 135-tki.
Oczywiście, jak przystało na Zuiko jest to obiektyw dobrej jakości optycznej, a równocześnie bardzo mały i lekki. No i używa filtrów o średnicy 49 mm.
|
| Ogniskowa |
135mm |
| Kąt widzenia |
18° |
| Soczewki / grupy |
5-4 |
| Przysłona |
Auto |
| Zakres przysłon |
3.5-22 |
| Minimalna odleglość ostrzenia |
1,5 m |
| Waga |
290g |
| Długość |
73mm |
| Średnica |
60mm |
| Osłona przeciwsłoneczna |
wbudowana |
| Mocowanie filtrów |
gwint 49mm |
Lata produkcji
(na podstawie katalogów) |
1972-01.1987
brak danych z lat 1988-1991 |
|
|
