|
|
 |
Zuiko 180mm f2
Pomijając wersje 'powerfocus' jest to ostatni stałoogniskowy Zuiko wprowadzony do produkcji. Stało się to w 1985 roku. Pozostawał w ofercie aż do końca systemu OM.
W przeciwieństwie do dwóch pozostałych superjasnych teleobiektywów (250mm f/2 i 350mm f/2.8) nie korzysta z filtrów wewnętrznych, tylko z filtrów wkręcanych w największym z czterech standartowych rozmiarów - 100 mm (co ciekawe, oprócz niego taki rozmiar mają tylko dwa obiektywy: 600mm i 1000mm).
Obiektyw ten jest znany ze świetnej jakości optycznej. Jego test zamieszczony w magazynie "Modernphoto" miał tabelkę z rozdzielczością zmierzoną dla różnych przysłon, dla środka i rogu kadru. W tej tabelce, we WSZYSTKICH polach było napisane "Excellent". A obok była tabelka opisująca kontras, gdzie z kolei od góry do dołu stało "High".
Tę jakość obiektyw zawdzięcza wykorzystaniu wszystkich nowinek technicznych lat 80-tych, takich jak szkła optyczne o bardzo niskiej dyspersji, czy komputerowe metody projektowania optyki. Do listy katalogowych zalet można jeszcze zaliczyć system wewnętrznego ogniskowania, a i biały lakier też nie przeszkadzał w sprzedaży (lakier ten wprowadził Canon w obawie o to, co się będzie działo z ich szkłem fluorytowym w wysokich temperaturach).
Jest to zatem obiektyw bardzo efektowny, choć ma oczywiście wady, które mieć musiał. Tak dobry, a jasny układ musiał być bardzo skomplikowany. Obiektyw jest zbudowany aż z 10 soczewek, waży prawie 2kg, a o jego cenie może lepiej nic nie napiszemy.
|
| Ogniskowa |
180mm |
| Kąt widzenia |
14° |
| Soczewki / grupy |
10-8 |
| Przysłona |
Auto |
| Zakres przysłon |
2-22 |
| Minimalna odleglość ostrzenia |
1,6 m |
| Waga |
1900g |
| Długość |
174mm |
| Średnica |
113mm |
| Osłona przeciwsłoneczna |
wbudowana |
| Mocowanie filtrów |
gwint 100mm |
| Inne |
Szkła typu EDIF |
Lata produkcji
(na podstawie katalogów) |
12.1985-1996 |
|
|
